INFORMACJE
Położenie
Park Kultury położony jest na górnym tarasie Skarpy Warszawskiej, w południowej części Warszawy. Teren Parku jest płaski, łagodnie pofałdowany; przecięty w środkowej swojej części wąwozem erozyjnym; biegnącym ze wschodu na zachód o długości 750 m i głębokości od 4 do 10 m.
Informacje przyrodnicze
Pośród licznych drzew porastających Park, zachowało się dużo starodrzewu; z takimi okazami jak: dąb szypułkowy - obecnie pomnik przyrody; grupa topól czarnych rosnących na skarpie, sosny przy pętli autobusowej; czy też grupy dębów w wielu fragmentach Parku. Równie ciekawie prezentują się rosnące w ogrodzie regularnym świerki srebrne i jarzębina płacząca oraz okalające ogród szpalery żywotników olbrzymich.
Park jest ostoją licznie występujących gatunków zwierząt, a głównie ptaków, takich jak sikory, pełzacze, kowaliki, dzięcioły, sójki, sowy, puszczyki. Często zatrzymują się tu ptaki przelotne: rudziki, czyże i zięby.
PARK KULTURY W POWSINIE
Warto zobaczyć
Park Kultury w Powsinie leży na dawnym, wysokim brzegu pradoliny Wisły zakończonym skarpą ostro przechodzącą w niżej położone tereny równinne ciągnące się aż do samej Wisły. Na szczególną uwagę zasługują również doskonale wykształcone i piękne w swej malowniczości wąwozy erozyjne. Kompleks leśny Parku, składa się głównie z lasu liściastego (grądowego) oraz boru mieszanego (drzewa iglaste i liściaste). Pomimo ogólnie przyjętego wieku lasu jako młodego, można w nim znaleźć okazy mające powyżej 100 lat oraz nieliczne co prawda, ale jednak; egzemplarze 300-letnich drzew (dąb szypułkowy i topole czarne). Najczęściej spotykanymi gatunkami drzew są: sosna, świerk, modrzew, buk, wiąz, brzoza i dąb.
Gęstwinę niższą tworzą krzewy leszczyny, kaliny, derenia. Wczesną wiosną można podziwiać i upajać się zapachem konwalii, przylaszczek i pierwiosnków. Pośród tej bogatej flory znalazła swą siedzibę dzika zwierzyna. Stąd często widać przemykające wśród drzew stadko saren, czy też rudą kitę znikającego lisa. Miłośnicy tropów łatwo odgadną, którędy szedł na nocny żer dzik, a gdzie pokicał zając. Spacerując nasłuchamy się do woli cudownych treli przeróżnej ptasiej czeredki.
